MIKE MARTT
“Tomorrow Shines Bright”
(Superscope Records)
(3,5) JJJJ
 
 
Zo nu en dan ga je bij het schrijven van een recensie toch wel even met de wenkbrauwen fronsen. Sommige namen lijken in eerste instantie immers geheel en al uit het niets te komen opduiken, maar als je dan op nader onderzoek uittrekt, dan komen vaak de meest verrassende dingen aan het licht. Zo ook als we het over Mike Martt hebben. Een nobele onbekende? Niet dus! De man blijkt zowaar de status van cultfiguur te genieten binnen de muziekscène van Zuid-Californië. Dat predikaat verdiende hij in het verleden als gitarist-songwriter van het notoire post-punk combo Tex & The Horseheads en vooral ook van Thelonious Monster. (Remember “Beautiful Mess”, anyone?) Later trad hij bovendien ook nog aan als zanger van het door de critici behoorlijk jubelend onthaalde Low And Sweet Orchestra.
En nu is er dus de eerste solo-CD van de man, “Tomorrow Shines Bright”. Die plaat werd onder de vakbekwame leiding van producer Stuart Sullivan (bekend om zijn werk met ondermeer Robert Earl Keen) ingeblikt in Willie Nelsons Pedernales Studios in Spicewood, Texas. Daarbij kreeg Martt flink wat gerenommeerde maats van ‘m over de vloer. Gurf Morlix stond bijvoorbeeld in voor flink wat van de gitaarpartijen, Benmont Tench (van Tom Petty’s Heartbreakers) nam plaats achter de keyboards en Will Sexton bespeelde zowel de bas, de bazooki, als de akoestische gitaar en nam bovendien ook nog wat achtergrondvocalen voor zijn rekening.
De ideale premissen met andere woorden voor een leuke rootsrockplaat. En die krijgen we dan ook voorgeschoteld. Dylan, Petty, Hiatt, Young, Earle, Cody en Van Zandt, ze komen allemaal wel ergens voorbij op een album dat beslist ook een toekomst moet kunnen hebben in niet-rootsrockmiddens. Variatie genoeg alleszins. Van sprankelende radiogenieke rootspop zoals het samen met gitarist Zander Schloss gepende openingsnummer “Fading Out Of Sight” (met zijn heerlijk nazinderende gitaarwerk) of het vaag aan Tom Petty herinnerende “You Don’t Even Notice Me” tot energiek wegrockende lappen lillend vlees als “That’s All Mine”, “Daisies In The Sunhine”, “Walking Without You” en “Wash” en een occasionele trage als “Drawing Me In” of sluitstuk “Friend Of Mine That Trips”. Vooral dat laatste nummer – het aangrijpende relaas van een voortdurend dronken medemens uitgesmeerd over een sfeervolle, slepende (roots)rockdeun – en “Shoes”, één van de meer rootsy getinte liedjes op het album, waarin oppervlakkige schoonheid toch ook niet alles blijkt, lieten hier een bepaald stevige indruk na.
Samengevat: “Tomorrow Shines Bright” is zo’n typische groeier. Zo’n plaat die je bij elke beluistering weer net iets beter gaat vinden…